Wyjazd zobowiązanego za granicę a alimenty

Umowa poręczenia polega na zobowiązaniu się osoby trzeciej (poręczyciela) do spełnienia świadczenia na rzecz wierzyciela, gdyby dłużnik swego obowiązku nie wykonał.

Poręczyciel jest swego rodzaju gwarantem prawidłowego wykonania obowiązku przez dłużnika. Wierzyciel może skierować roszczenie do poręczyciela, w okolicznościach, gdy dłużnik nie spełni całości lub części świadczenia. Za zobowiązanie dłużnika odpowiada on całym swoim majątkiem.

Przy wyborze poręczyciela trzeba się kierować jego możliwościami zarobkowymi i majątkowymi, tak aby w sytuacji niewypłacalności dłużnika, mógł on spełnić świadczenie za niego. Umowę poręczenia podpisuje wierzyciel alimentacyjny z poręczycielem.

Warto jeszcze wspomnieć o pewnych ograniczeniach wystosowanych do zobowiązanego do alimentów. Przewiduje je ustawa o paszportach. Zgodnie z tymi przepisami:

Po pierwsze:

Wydania paszportu w kraju odmawia się na wniosek:
– sądu prowadzącego przeciw osobie ubiegającej się o paszport postępowanie w sprawie karnej lub cywilnej.

Po drugie:

Wydania paszportu w kraju można odmówić:
– jeżeli osoba ubiegająca się o paszport nie wykonała obowiązku ustawowego, a zachodzi uzasadniona obawa, że wyjazd za granicę osoby zobowiązanej uniemożliwi wykonanie tego obowiązku i niewykonanie obowiązku znajduje potwierdzenie w orzeczeniu sądu lub decyzji uprawnionego organu.

Jednakże ze względu na to, że Polska jest stroną układu Schengen, umożliwiającego swobodny przepływ między granicami wewnętrznymi Unii Europejskiej – powyższe przepisy będą miały zastosowanie tylko do niektórych państw, niebędących członkami Wspólnoty.

Zabezpieczenie prawidłowego wykonania obowiązku alimentacyjnego może być zastosowane do każdego typu obowiązku alimentacyjnego, o ile istnieje niebezpieczeństwo jego naruszenia. Aczkolwiek najbardziej doniosłe znaczenie ma przy obowiązku alimentacyjnym pomiędzy rodzicami a dziećmi.


Autor

Piotr Wasiluk

Interesuje się prawem rodzinnym i opiekuńczym.

Dodaj komentarz